Electriciteit, je kan het niet meer wegdenken in onze samenleving. Zonder erbij na te denken open je je laptop, zet je een bakkie koffie, draai je een was, kijk je je favoriete programma en doe je je lampje uit voor het slapen gaan.
Hier in Gambia ben je er niet zo zeker van.
Zowiezo moet je zorgen dat je genoeg hebt ingekocht, want zo gaat dat hier. Je gaat met je meternummer naar een hokje en koopt stroom voor een zelf bepaald bedrag. Het voordeel is dat je niet in de schulden kunt raken want geen geld, geen stroom. Het nadeel is dat als je geen geld hebt je dus ook nooit stroom hebt, terwijl ik denk dat ook dat weer één van de basisbehoeften is en iedereen dat zou moeten hebben. Helaas hebben nog steeds heel erg veel mensen geen stroom om de simpele reden, de aanschaf is té duur.
Toen ik mijn huis kocht was er geen stroom en ook niet dichtbij mijn huis. Om dat te krijgen moest ik elke paal betalen die geplaatst moest worden om de stroom naar mijn huis te krijgen. Heel gek eigenlijk want ik kan ze nooit meenemen dus ik spek NAWEC ( leverancier)
Een aardig tijdje woonde ik zonder stroom en het went wel maar uiteindelijk wil je gewoon een fan die draait in de hitte en een koelkast met koud drinken etc. Dus op pad naar de leverancier voor een meter. Die wist te vertellen dat als ik wat geld onder de tafel gaf, ik versneld een meter zou krijgen en het was een best bedrag wat hij vroeg. Wetende dat zijn belofte vaak niks waard is hier werd ik eigenlijk meteen opstandig en zei, no way! Ik ga mijn eigen weg wel zoeken.
Gelukkig is Basiru ( mijn partner) altijd heel handig in het vinden van de juiste mensen en met wat hulp van een vriend kregen we na een maand of 8 dan eindelijk onze stroom wat me al met al zo'n 1600 euro heeft gekost. Je begrijpt dat de gemiddelde Gambiaan dat niet kan opbrengen met een salaris van ca. 50 euro per maand.
Tot op heden viel er af en toe nog wel eens wat uit maar wij hadden niet echt te klagen. Het duurde nooit hele dagen.
Maar nu is het wel anders, al een aantal maanden is er met regelmaat langdurige uitval van elektriciteit. Zo erg dat ik mijn koelkast uit heb, al mijn geportioneerde vlees heb weggegooid en er een berg was ligt. Maar eigenlijk is dat dan nog een luxe probleem.
Veel erger zijn de ziekenhuizen die hier ook mee te kampen hebben en er niet voldoende back up is om zoveel uitval op te vangen. Machines en operaties die levens moeten redden, hebben nu een andere uitkomst. Dan zijn er ook nog de extreme omstandigheden van het regenseizoen die alles alleen maar zwaarder maken, zeker voor de ouderen.
Stel je eens voor dat alles wat je nu hebt, je er niet meer van op aan kunt. Hoe zou je daar mee om gaan? En wat zou dat betekenen voor je dagelijkse dingen? En hoe lang duurt het voordat je in opstand komt?
Hier heb ik altijd het gevoel dat het een tijd duurt voordat men in opstand komt, maar nu is men dan eindelijk de straat op gegaan. En meestal gaat het dan ook meteen wel met veel emotie en vernieling helaas. Maar de frustratie is hoog. Gaan ze gehoord worden? Ik hoop het zo, want dit heeft natuurlijk effect op alles wat maar een beetje inkomsten brengt in dit arme land en de levens van velen.
Ik ga koffie zetten ( =pannetje water op het vuur) en mijn schrijfblok ( ipv laptop) erbij pakken en hoop dat weer een dag zonder stroom het geen levens gaat kosten.
Reactie plaatsen
Reacties